O 15.30 na jedynce
Planeta Ziemia - Wielkie równiny

Rozległe równiny kojarzą się z ogromną przestrzenią, na której panuje cisza, ale spotyka się na nich największe skupiska zwierząt na Ziemi. Ich mieszkańcy narażeni są na nieprzyjazne warunki atmosferyczne. Na Wyżynie Tybetańskiej, sawannach Afryki, a nawet na zazwyczaj skutej lodem Arktyce głównym elementem środowiska roślinnego są trawy. Te rośliny przetrwają powodzie, piekące słońce i mróz. W zależności od pory roku równiny bywają krainami obfitości lub głodu. Gdy pożywienia jest pod dostatkiem, gromadzi się tu najwięcej zwierząt na świecie.

Na holograficznym ekranie zaczęły się pojawiać informacje o Faros 8: planeta o umiarkowanie ciepłym klimacie, powierzchnię stanowiła trawiasta równina (tylko gdzieniegdzie występowały nieliczne łańcuchy górskie). Koloniści ( uchodżcy pochodzący w większośći z Civix 4) mieszkali w jednym dużym miasteczku oraz kilku osadach położonych wokoło. Mieszkańcy Faros 8 rozpoczęli kilkanaście lat temu uprawę winnych winorośli i mieli nadzieję, że dzięki sprzedaży swoich win zdobędą większy rozgłos w Federacji, a tym samym większe zainteresowanie wielkich firm. Poza tym ludzie z Faros posiadali spore stadniny wypełnione końmi wywodzącymi się z Ziemi, a dokładniej ze środkowo-wschodniej Europy.
Poniżej tych encyklopedycznych informacji znajdowała się lista adresów stron związanych z Faros 8. Były tam głównie strony lokalnej holowizji, administracji oraz miejscowych przedsiębiorców.
Poza przeglądaniem stron istniała też możliwość zadania konkretnego pytania głównemu komputerowi zarządającemu siecią. Wraz z wynalezieniem SI taki komputer potrafił znależć odpowiedż na zadane pytanie wśród danych, które zostały zamieszczone w Internecie.

Idąc za znakami Devlin trafił pod drzwi baru "Pod blasterem". Wyglądało na to, że znalezienie sobie wolnego miejsca w tym tłumie nie będzię rzeczą prostą.

OPIS:
Ten odcinek opowiada o obszarach globu skutych wiecznym lodem - od szczytów najwyższych gór po bieguny Ziemi. Ekstremalne warunki pogodowe w tych rejonach powodują, że życie tam jest nadzwyczaj ciężkie. Tak powstał jeden z najlepiej przystosowanych do życia w ekstremalnych warunkach gatunek zwierząt zamieszkujących bieguny - pingwin cesarski. W czasie bardziej przyjaznych dla życia pór roku, o swój byt walczą tu inne gatunki zwierząt. Mors z radością wita nadejście wiosny, dzięki której będzie miał okazję odnowić swoje zapasy tłuszczowe. Kiedy skuwający morze lód rozpuści się, niedźwiedzie polarne opuszczą zimowe kryjówki, żeby polować na foki.

INFO:

Ogólne

Źródło : Planet.Earth.EP07.Great.Plains.2006.720p.HDDVD.x264-ESiR
Pełna nazwa : Planet.Earth.EP07.Great.Plains.2006.720p.HDDVD.x264.AC3-5.1-PL-HDW
Format : Matroska
Rozmiar pliku : 2,18 GB
Czas : 51min.

Wideo

Kodek : x264
Nominal bit rate : 5 670 Kb/s
Rozdzielczość : 1280 x 720
Przepływowość ramek : 23,976 r/s

Audio

Kodek : AC3
Przepływność bitów : 448 Kb/s
Kanały : 6 kanałów
Częstotliwość próbkowania : 48,0 KHz
Język : Polski

Typ archiwum : 7zip

Aby móc zobaczyć treść musisz się zalogować. Nie masz konta? Zarejestruj się już teraz!

Doskonale- ale wracając do tych dwóch słońc to na prawdę można stworzyć wystarczająco walnięty świat i z jednym słońcem.
Np. Wystarczy ze księżyc byłby o połowę większy niż nasz i już planeta nasza miała by 4x większe pływy co oznaczało by że woda szła by kilkanaście albo i kilkadziesiąt kilometrów w ląd (duża ilość bagien i równin zalewowych, miast typu Wenecja:D) planeta może być albo minimalnie bliżej albo dalej od słońca co oznaczało by wielkie różnice w klimacie (np. bliżej to upalne lata, mroźne zimy - brak albo zredukowane czapy lodowe - potężne wiatry, skrócenie doby). Jeśli chcesz bardzo dużą planetę typu ziemskiego (skalną nie gazową) to można zrobić taki dynks że ogromna grawitacja negowana była by przez siłę odśrodkową bo planeta miała by np ogromny księżyc który działał by jak kula zamachowa i przyśpieszał obroty planety, dni były by bardzo krótkie ale to też jest dodatkowy klimat, no i planeta była by nieco rozpłaszczona bardziej niż ziemia a na biegunach ciążenie było by tak druzgoczące że niemożna by tam było żyć ale kogo to obchodzi.
Inna opcja że księżyc może być jak Europa - Jowisza ale bliżej słońca więc ta strona która była by akurat oświetlona, topniała by zacieniona była by skuta lodem (ale tez nie całkowicie) wyobraźcie sobie jak to by było ciekawie oglądać ogromny ocean na księżycu:D

Jest na prawdę potężna ilość możliwości:D Tylko pytanie czy tego chcecie - mogę tez poszukać innych opcji ale to co podałem (przynajmniej częściowo) trzyma se tego cuśia waszego:D Więc jak styknie to?

--
Listen up ya louzy buncha of grchin lovis! Iz Tha bigest here! So Iz da new boss. Iz gona lade ya boyz to da biggest WAAAAGH ever! Wez gona chop thoz geak hummez and wez gona take them skulls! So boyz folou me!

Gdy Haritsuke zdążał do wierzy, żeby w końcu zabrać się za robienie porządków, otrzymał niespodziewanie wiadomość telepatyczną.

Po chwili parszywy uśmiech pojawił się na twarzy elfa, a z jego gardła wydarł się szaleńczy rechot. Przerażający odgłos wzniósł się ponad przeklętą równinę planety CA i rozbrzmiewał przez dłuższy czas.

Gdy już trochę uspokoił się, nekromanta uruchomił nadajnik i wydał nowe rozkazy dla centrum dowodzenia. Wysłał odpowiedź telepatyczną i czekał.

Na orbicie, w pewnym oddaleniu od flot Chaotic Alliance, otworzył się niewielki portal, po czym natychmiast się zamknął. Statki floty z pewnością wykryły anomalię przestrzeni, ale żaden z nich nie zareagował.

Atmosferę planety przecinała płonąca smuga, jakby spadająca gwiazda. Zbliżała się do Nekromanty. Elf wiedział, że nie spłonie ona w atmosferze. Wiedział też, że uderzy w ziemię w pobliżu.

Uderzenie potężnie wstrząsnąło ziemią. Stworzenia zamiszkujące pobliskie tereny uciekły w popłochu szukać bezpieczniejszych legowisk. Nekromanta natomiast, jakby im na przekór, poszedł w stronę upadłej gwiazdy..

Krater był wprost ogromnych rozmiarów. Znacznie większy, niż po uderzeniu zwykłego meteorytu. Wyglądał, jakby spadająca gwiazda przyspierzała jeszcze w polu grawitacyjnym planety. Żaden naturalny obiekt kosmiczny nie mógł tego dokonać, ale Haritsuke wiedział, że nie jest to nic naturalnego.

W centrum krateru stał połyskujący, metalowy kokon. Gdy elf zbliżył się do niego, zauważył, że kokon skłąda się z tysięcy mikroskopijnych płytek.

Jakby reagując na obecność nekromanty, płytki zaczęły się rozsuwać i zmieniać swoje położenie. Po chwili stał przed elfem o dwie głowy wyższy od niego humanoid. Wielkie skrzydła zbudowane z metalowych płytek przysłoniiły słońce. Twarz mężczyzny przysłaniała metalowa maska. Widniał na niej tajemniczy, niebieski znak.

Elf uśmiechnął się szyderczo i ukłonił przybyszowi. Ten jednak pozostał wyprostowany. Zwinął jednak odrobinę swoje potężne skrzydła.

- Witaj Haritsuke - głos przybysza był nieprzyjemnie metaliczny - przysyła mnie Pan, ale o tym pewnie już wiesz.

- Witaj, tak wiem. Czekałem na ciebie.

- Jestem Trax, ambasador Pana. Przybyłem przedyskutować parę spraw. Wierzę, że połączą nas nasze wspólne cele.

- Z pewnością, Traxie, z pewnością.

- Lecz zanim przejdziemy do dalszej rozmowy, potrzebuję waszego zapewnienia, że nasze warunki zostaną spełnione. W zamian za naszą pomoc domagamy się planety w układzie CA. Zamieszkałej przez ludzi planety. To bardzo ważne - Trax zawiesił głos i wpatrywał się w oczekiwaniu w elfa.

3. Morza i kratery

Na tarczy Księżyca, obserwowanej nawet nieuzbrojonym okiem, widoczne są ciemniejsze fragmenty powierzchni zwane morzami, choć wiadomo, że nie ma tam wody. Są to rozległe równiny o nieco mniejszej zdolności odbijania światła słonecznego niż pozostałe rejony Księżyca i dlatego wydają się mniej jasne. Drugim charakterystycznym tworem powierzchni Księżyca są kratery, z których największe przekraczają średnice 200 km. Większość obserwowanych kraterów powstała w pierwszym okresie po uformowaniu się Księżyca,tj ok 4 miliardy lat temu, na skutek zderzeń z drobniejszymi ciałami niebieskimi. średni wiek mórz to 3,5 mld, natomiast młodsze niż 1mld nie występują. W odróżnieniu od księżyca na Ziemi wciąż są czynne wulkany a aktywność tektoniczna nadaża sporo kłopotów i katastrof. Z tego punktu widzenia niegdyś i nawet teraz niektórzy nazywają księżyc martwą planetą z powodu braku jakiejkolwiek aktywności sejsmicznej i jego szarej monotonii. Jednakże niewiele jest układzie słonecznym księżyców, na których jest obecna aktywność wulkaniczna (najbardziej znany to księżyc Jowisza Io). Morza występują w pozostałościach po uderzeniach ogromnych meteorów we wczesnym okresie tworzenia się powierzchni księżyca. Wyżyny i pasma górskie nie są podobne do Ziemskich gdyż są również efektem wypiętrzenia się terenu wskutek upadku "okruchu" skalnego. Dna bardzo starych kraterów pokrywają morza, które zajmują 21% powierzchni widocznej strony księżyca. Druga strona pokryta jest zaledwie w dwóch procentach. Podczas uderzeń meteorów i erupcji wulkanów masy skalne zamieniały się w płynną lawę, która rozpływała się łatwo na wielkie obszary. Dzięki niewielkiemu przyspieszeniu grawitacyjnemu (1,62 m/s2) wyrzucane obficie podczas erupcji pyły nie opadały jak na Ziemi w "pobliżu" wulkanu lecz rozchodziły się po ogromnych powierzchniach co tłumaczy brak wysokich kraterów na księżycu gdyż były one nieustannie zasypywane popiołami, które się nawarstwiały.



Łacińskie nazwy oraz niektóre ich polskie odpowiedniki:

1. Mare Crisium (Morze Przesileń)
2. Mare Imbrium (Morze Deszczów)
3. Mare Serenitatis (Morze Smutku)
4. Mare Tranquillitatis (Morze Spokoju)
5. Albategnius
6. Archimedes
7. Aristoteles
8. Clavius (Klawiusz)
9. Copernicus (Kopernik)
10. Eratostenes

11. Eudoksus
12. Kepler
13. Langrenus
14. Plato
15. Posidonius (Posejdon)
16. Ptolemaeus (Ptolemeusz)
17. Theophilus (Teofil)
18. Tycho

KRONIK

Rozmowa została przerwana. Kanał radiowy został zajęty poprzez dwóch waszych członków oddziału. Gdy tylko udało się dostroic odbiorniki tak, by zlokalizowały osoby, które zajmowały kanał rozmowy - wskazani byli Heavygunner i Hammerhead. Znajdowali się koło stacji benzynowej. Płonących zgliszcz.
- Tit..hide, tu H....gunner, mamy pro...m, to coś żyje i nie zginęło...jesteśmy atakowani, potrzebujemy wspa.... natychmiast!! Inaczej...AAAAAAAARGHHH!! (odgłosy tłuczonej stali) - to ostatnie słowa z jego strony, został zaatkowany przez nieznanego agresora.
Najbliżej stacji oprócz Hammerhead'a stali Titanhide i Sunlight, wkrótce dołączyła do nich reszta składu (wszyscy). Z płonącej stacji benzynowej wyszedł ogromny transformer. Płonął, lecz zupełnie nie wpływało to na jego zdolności. Tak jakby był płonącym transformerem z natury. Jak feniks. Jego ryk był głośny niczym wystrzał. Błyskawicznie chwycił Heavygunner' a za szyję, druga ręką za pas, podrzucił do góry i uderzył nim o ziemię, tak, że z hukiem padł na plecy (chokeslam). Gdy tylko dokonał tego, rzucił się na Hammerhead' a, który nie wiedział co zrobic przeciwko temu gigantowi. Ten wykonał kopa w klatkę piersiową uginając go, wpakował głowę między swoje nogi, objął za brzuch i podniósł w pozycji siedzącej nad głową z wyprostowanymi ramionami i również spuścił go na plecy z hukiem (powerbomb). W błyskawicznym tempie zmasakrował dwóch z oddziału Kronik. Nie zabił ich, ale pokonani robili wrażenie totalnie zdezorientowanych i poturbowanych, niczym po upadku z 5 piętra przez człowieka.
Przeciwnik błyskawicznie dał się zmierzyc przez oddział Kronik. Wysokością dorównywał Titanhide, był może kilka centymetrów niższy, natomiast szeroki tak samo a nawet bardziej. Był czarny, posiadał 2 żółte wizjery, twarz skrywał srebrny faceplate. Jego głowa była masywna, a twarz niczym z najgorszego horroru. Był monstrualny, do tego niezwykle brutalny. Obaj transformerzy byli dla niego niczym piórko. Bez zmęczenia się podrzucał ich i uderzał o ziemię.
Robił to z przyjemnością, był zaprogramowany na zabijanie i łamanie kończyn. Do tego jego rozkazy sprawiały mu wielka przyjemnosc. Był to zapewne wynajęty morderca, płatny zabójca czy najemnik, który za korzysc był w stanie zrobic absolutnie wszystko i pokonac każdego. Gdy tylko pokonał obu transformerów, patrzył na Was i zupełnie nie przejmował się tym, że jest Was więcej. Tak jakby potrafił Was wszystkich położyc tak samo jak tamtych. I to znacznie szybciej i boleśniej.
Jeszcze ostatni raz za Wami eksplodowały ostatnie rakiety z wyrzutni Omegi Dragon, był już daleko. Uciekł jak Thunderwave. I zdradził.
- Dostaliście jedną wiadomosc od góry, teraz podam Wam drugą. Wracajcie skąd przybyliście, jeżeli chcecie przeżyc, albo ja Was zgładzę, mimo ze nie jesteście żadnymi przeciwnikami dla mnie. Myślę, Titanhide, że Twoje doświadczenie potwierdzi moje rady i znikniecie stąd. Bo zarówno Wy, jak i zdrajcy, których zgładzimy nie są nam tu potrzebni!! - padły słowa z jego strony. Powoli robiło się coraz bardziej nieprzyjemnie.

Thunderwave

Hahahaha...HAHAHAHAHA, tym możesz mnie jedynie połaskotac!!! - z megafonów statku wydostał się przerażający, charczący basowy głos.Tak jakby ktoś był pewien, kim jesteś i mimo to był żadnym przeciwnikiem. Następnie załoga statku zniknęła ideantycznie jak te hologramy, które spotkałeś wcześniej. Rozległo się trzęsienie, statek zaczął się rozpadac, rozkręcac na kawałki i zmieniac formę. Twoje największe oczekiwania nie mogły określic tego co zauważyłeś. Statek, jakim był wcześniej lotniskowiec, był ogromną maszyną o niewiadomym zastosowaniu. Gdy tylko ocknąłeś się, że grozi Ci niebezpieczeństwo, poczułes, że nie możesz się ruszac. Zauważyłes, że znalazłes się na ręce. Tak, częsc pokładu zamieniła się w ogromną rękę. Rękę ogromnego transformera, który zmienił się w potwora z ogromnego, pływającego miasta. Transformacja trwała kilka minut aż wkońcu ujrzałeś stalowego potwora o wrednej gębie. Niczym widok Bruticusa, ale o jeszcze bardziej owadzim ryju
- Nędzny robaku, oddaj czesc Panu Morza! Uvexusowi!!! - ryknął olbrzym trzymając Ciebie jak motyla w ręce.

Omega Dragon

Zrobiło się cholernie nieprzyjemnie. Cicho jakoś. Walki ustały, ludzie bili się między sobą a Ciebie nie zaatakował nikt. Wjechałeś do lasu, potem na równinę z pełną prędkością. Powoli widziałeś, że pogoda się poprawia, zaczyna wychodzic słońce, niebo robi się niebieskie, chmury znikają z widoku. Czułeś piękno planety. A na dodatek powiewał wiatr, gwiżdżąc w Twoich receptorach.
Zaniepokoiły Ciebie za to znaki na niebie, niebo zasłoniły sylwetki 5 statków. Myśliwców, ale niezwykle nowoczesnych, aż za nadto jak na czasy w których żyła ludzkosc. Najpierw przeleciały wysoko nad Tobą od strony przodu, potem od prawego boku. Szpiegowali Ciebie jeszcze chwilę, aż w końcu postanowili zbliżyc się. Jeden za drugim usiadł Ci za ogon i zaczęli tłuc z broni laserowej lotem koszącym. Niczym sztukasy polujące na samotny czołg. Kim są Ci, którzy atakują. Przecież to nie są ludzie!!

według kroniki z Akakor : Kiedy się to wszystko stało, nie wiemy. Skąd przybyli obcy, wiadome jest tylko niejasno. Nad sprawą pochodzenia naszych Pierwszych Władców rozciąga się mgiełka tajemnicy, której nie jest w stanie rozwiać nawet wiedza kapłanów. Wedle przekazów naszych praojców musiało to być mniej więcej 3 000 lat przed godziną zero, 13 000 lat przed Chrystusem, wedle rachuby czasu Białych Barbarzyńców, Wtedy to nagle pojawiły się na niebie błyszczące statki. Potężne ogniste znaki rozświetliły równinę. Ziemia drżała, po wzgórzach przetaczał się grzmot. Ludzie pokłonili się z czcią przed Obcymi, którzy przybyli, by objąć Ziemię we władanie. [...]

Wraz z przybyciem Pierwszych Mistrzów, tworzących 130 rodzin, zaczął się na ziemi Wiek Złoty. Osiedlili oni wędrowne plemiona i lojalnie dzielili się z ludźmi każdym płodem ziemi. Nauczyli nas swych praw. Byli podobni do ludzi, mieli delikatne rysy, czarne włosy i białą skórę. Był wszakże pewien szczegół, którym różnili się od ludzi - mieli po sześć palców u rąk i u nóg. Był to znak ich boskiego pochodzenia.

Z pomocą wybranych rodzin Bogowie stworzyli nowe plemię, któremu nadali nazwę Ugha Mongulala, co oznacza 'plemię wybranych sprzymierzeńców'. Nastąpiło połączenie się obu ras. Dlatego jeszcze dziś plemię Ugha Mongulala przypomina swych boskich przodków. Jego członkowie są wysokiego wzrostu, mają orle nosy, czarne włosy i migdałowe oczy.

Jako swoją ojczyznę Obcy wymieniali bardzo odległy świat położony w głębinach Kosmosu. Tam mieszkali ich praojcowie. Stamtąd przybyli, aby przynieść innym światom swoją wiedzę. Nasi kapłani powiadają, że było to potężne imperium, składające się z wielu planet, tylu, ile jest ziarenek pyłu na drodze. I powiadają jeszcze, że obydwa te światy, świat naszych Dawnych Władców oraz Ziemia, spotykają się co sześć tysięcy lat. Wtedy bogowie powracają.

Któż zdoła pojąć działania bogów? Któż zdoła zrozumieć ich czyny? Zaprawdę bowiem potężni byli, niepojęci dla zwykłego śmiertelnika. Wiedzieli wszystko o biegu gwiazd i prawach przyrody. Zaprawdę, znali nawet najwyższą zasadę świata. Sto trzydzieści rodzin przodków przybyło na Ziemię [...].

Przybysze, którzy na nich przybyli, powiedzieli nam, ze ich Świat nazywa się Schwerta i leży w głębinach Kosmosu. W Schwerta żył ich lud, a oni wyruszyli, aby zwiedzać inne światy i nieść im swą wiedzę.

wszystko wskazuje,ze jakas planeta co jakis czas zbliza sie do ziemi i robi konkretne zamieszanie...
Bogowie władali z Akakor. Władali ludźmi i Ziemią. Mieli statki, szybsze od ptaków. Statki, które bez żagli i sterów, w dzień czy nocy, docierały do celu. Mieli magiczne kamienie do patrzenia dal. Widać w nich było miasta, rzeki, wzgórza, morza. Cokolwiek działo się w niebie lub na ziemi, znajdowało tam swoje odbicie, Najwspanialsze jednak były podziemne pomieszczenia mieszkalne, Bogowie przekazali je swym Wybranym Sługom jako ostatnią spuściznę. Albowiem Dawni Władcy są z tej samej krwi i mają tego samego ojca [...].

W dniu, kiedy bogowie opuścili Ziemię, przywołali do siebie Inę [...] >Ino, wyruszamy w drogę powrotną. Daliśmy ci dobre rady i nauczyliśmy cię światłych zasad. Wracamy do swoich [...]. Nasze dzieło zostało wykonane. Wypełniły się nasze dni [...]. Powrócimy, gdyby coś wam groziło. Teraz jednak zbierz wybrane plemiona, Zaprowadź je do podziemnych pomieszczeń mieszkalnych, aby uchronić je przed nadciągającą katastrofą.

W godzinie zero, 10 481 lat prz. Chr. według rachuby czasu Białych Barbarzyńców, bogowie opuścili Ziemię. Dali sygnał do rozpoczęcia nowego rozdziału dziejów mojego ludu, na który - kiedy już błyszczące złotym blaskiem statki naszych Dawnych Władców pogasły jak gwiazdy na niebie - czekał czas straszliwy [...].

Wybrani Słudzy mieli tylko obraz bogów w swych sercach. Piekącymi oczami wpatrywali się w niebo. Ale błyszczące złotym blaskiem statki nie powróciły. Puste było niebo. Żadnego. dźwięku. Niebo pozostało puste [...].

co było następstem zblizenia?? Kronika z Akakor zawiera tajemnice wybranych plemion [...]. Opisuje rozwój i upadek wybranego przez bogów ludu aż do końca świata, kiedy to bogowie powrócą po trzeciej wielkiej katastrofie, która zniszczy ludzi [...].

Tak jest napisane. Tak powiadają kapłani. Tak jest zapisane w dobrym języku, wyraźnym pismem.

Oto wieść o zagładzie ludzkości. Co zdarzyło się na Ziemi? Kto sprawił, że zadrżała? Kto sprawił, że zatańczyły gwiazdy? Kto kazał wodzie wytrysnąć ze skał? [...] Było straszliwie zimno i lodowaty wicher smagał ziemię. Było straszliwie gorąco i ludzie płonęli od swych oddechów. Ludzie i zwierzęta uciekali w panicznym strachu. Rozpaczliwie biegali we wszystkie strony. Próbowali wspinać się na drzewa, a drzewa odrzucały ich daleko od siebie. Próbowali dostać się do jaskiń, a jaskinie zapadały się nad nimi. Co było u dołu, zostało wywrócone do góry. Co było na górze, zniknęło w otchłani [...]

Luis, Hubert, Dante, Kit:
-Nic mi nie jest, wyjdę z tego. Musimy z tond uciekać. -Spojrzała na licznik który był przypięty do ramienia Kit'a. -Za 2minuty stacja wybuchnie... -Wtem cały korytarz zajął się wielkim przenikliwym światłem, każdy z was padł bezwładnie na ziemią, po chwili Hubert, oślepiony, słyszał szybkie, lecz lekko zagłuszone kroki. Nagle światło zgasło nad Hubertem widniała rozwścieczona twarz Sitha.
-Ty nie wiesz z kim zadarłeś -Zaczął wykrzykiwać owe słowa - Jestem Darth Lord Xarif, największy i najpotężniejszy Lord Sith na świecie.
-Xarif? -Duris lekko podniosła głowę. - To ty, rada myślała że zginąłeś w wojnie nad Cato Neimodia. Jest w tobie wielki potencjał, jesteś silny mocą, byłeś moim uczniem, pamiętasz? Wróć na jasną stronę mocy, rada ci wybaczy.
-Jaka rada? Zrozum, Jedi nie istnieją już, Duris. Zostaw mnie w spokoju. Zgromadziłem największą armie Sith, wielcy Starożytni Shitowie nawet nie sięgają mi do pięt.
-Zobacz co Ciemna Strona mocy z tobą zrobiła. Masz jeszcze szanse. -Po delikatnej twarzy Duris spłynęła łza. Xarif przystanął na chwile, gdy widział w oku swojej byłej mistrzyni łzy ogarnął go niepokój, lecz po chwili znów sie odezwał.
-Myślisz że to na mnie zadziała? Jestem największą i najsilniejszą osobą na świecie.
-Stój, nie możesz taki zostać, wróć na jasną stronę mocy ! Błagam, nie ja ci karze.
-Nikt nie Bełdzie mi rozkazywał, a szczególnie ty, ty ścierwo Jedi. Zejdź mi z Drogi. Musze rozprawić się z twoim towarzyszem. -Wtem Duris o własnych siłach wstała i stanęła prosto przed sithem.
-Pamiętasz jak chodziliśmy po równinach Dantooine w poszukiwaniu Jaskini Kryształów, pamiętasz swoje dzieciństwo i jak szkoliłam cie na Wielkiego Jedi, zobacz co ciemna strona z tobą zrobiła. Byłeś wielkim Jedi, czemu zaprzepaściłeś swoje szanse na zostanie członkiem rady Jedi, czemu to zrobiłeś? Błagam cie wróć do nas. -Duris ledwo stała na swych obolałych nogach.
-Milcz Kobieto. -Sith nagle pchnął mocą Duris na ścianę, ta straciła czucie w kończynach. Wtem Sith podszedł do Huberta, znów cały korytarz zajął się wielkim światłem, lecz tym razem Hubert został poczęstowany wielką dawką, strasznie silnych piorunów. - Zadarłeś ze złą osobą. Na chwile przestał, po czym znów zaczął razić Huberta promieniami. Gdy znowu przestał spojrzał się na Kita. Kopnął go w brzuch z całej siły. Chciał znowu poczęstować swoich wrogów piorunami, lecz usłyszał włączenie się jakiegoś miecza. Nie zdążył sie obrócić, bo już leżał na ziemi. Okazało się, że na ratunek wam przybiegł Sith, którego pojmaliście na bardzo odległej z tond planecie...
-Dalej. Uciekajcie ja go zajmę. Ratujcie siebie. -Sith podniósł Xarifa, poczym pchnął go mocą, że ten wleciał do tunelu, który ciągnął się w koło sali gł. zwanej mostkiem. Oddalili się dość daleko. Było od czasu do czasu słychać jakieś odgłosy walki. Droga do statku powinna być czysta...

Wenus jest drugą planetą według oddalenia od Słońca. Starożytni Rzymianie utożsamiali ją z grecką boginią miłości, Afrodytą. Po Słońcu i Księżycu jest trzecim pod względem jasności obiektem na niebie, a ponieważ może być widoczna jedynie wieczorem lub nad ranem (gdyż jej odległość kątowa od Słońca nigdy nie przewyższa 48o), często bywa określana mianem Gwiazdy Wieczornej (starożytni Grecy nazywali ją gwiazdą Fosforos, identyfikowaną z Hesperosem; Rzymianie zaś określali Luciferem) i Gwiazdy Porannej lub Jutrzenki. Wenus - podobnie jak Merkury - jest planetą wewnętrzną względem Ziemi, czasem możemy więc zobaczyć jej przejście przed tarczą Słońca. Zjawisko to jest znacznie rzadsze niż przejście Merkurego przed tarczą Słońca; ostatnie miało miejsce 8 grudnia 1882 r., a najbliższe będzie można obserwować 8 czerwca 2004 r. Wenus okrąża Słońce po prawie kołowej orbicie (wśród orbit planetarnych najbardziej zbliżonej do okręgu; jej mimośród jest równy zaledwie 0,007) w średniej odległości 0,72 j.a. i z okresem 0,615 roku. Średnia prędkość jej ruchu orbitalnego wynosi 35 km/s.
Wenus jest planetą, która zbliża się do Ziemi na najmniejszą odległość. Wzajemne oddalenie między tymi dwoma ciałami niebieskimi zmienia się w granicach 40-259 milionów km. Duże różnice odległości, z jakiej z Ziemi widać Wenus, są przyczyną zmian jej rozmiarów kątowych na niebie, odpowiednio, od 64" do 10" (dla porównania: średnica kątowa Księżyca w pełni wynosi około 1800"). Patrząc na Wenus przez lunetę, widzimy tylko tę część jej globu, która jest oświetlona przez Słońce, a więc Wenus - podobnie jak Księżyc - wykazuje fazy. Gdy jest najbliżej Ziemi, czyli gdy znajduje się między Ziemią i Słońcem, możemy dostrzec jej wąski sierp.

Pod względem rozmiarów Wenus tylko nieznacznie ustępuje Ziemi; jej promień równikowy ma 6051 km. Glob wenusjański bardzo wolno obraca się wokół osi niemal prostopadłej do płaszczyzny orbity, ale kierunek obrotu jest przeciwny do kierunku ruchu orbitalnego, w związku z czym kąt nachylenia płaszczyzny równika planety do płaszczyzny ekliptyki wynosi aż 177o. Pełny obrót trwa 243 dni, a więc Wenus obraca się najwolniej spośród wszystkich planet. Doba wenusjańska to prawie 117 dób ziemskich. Słońce na niebie Wenus wschodzi na zachodzie, a zachodzi na wschodzie. Masa planety stanowi 0,82 masy Ziemi, a średnia gęstość materii, z której jest zbudowana, wynosi 5,25 g/cm3, a więc jest nieco mniejsza niż średnia gęstość Ziemi i Merkurego.

Przypuszcza się, że wnętrze Wenus przypomina wnętrze Ziemi. Trochę mniejsze od ziemskiego jądro żelazo-niklowe o promieniu około 3000 km otoczone jest grubym skalistym płaszczem i kilkudziesięciokilometrową skorupą powierzchniową. Obecną powierzchnię planety ukształtowały mniej więcej pół miliarda lat temu zjawiska wulkaniczne i, w znacznie mniejszym stopniu, tektoniczne. Badania radarowe wykonane za pomocą sondy Magellan wskazują, że około 85% powierzchni Wenus pokrywają utwory pochodzenia wulkanicznego (różne struktury koliste, kopuły, rozległe równiny, meandrujące potoki zastygłej lawy, asymetryczne kratery). O aktywności tektonicznej świadczy natomiast gęsta sieć rowów i szczelin, a także liczne zmarszczki i fałdy. Kraterów uderzeniowych na powierzchni Wenus jest stosunkowo niewiele, gdyż ślady najdawniejszych wydarzeń, z okresu wielkiego bombardowania, zostały całkowicie zatarte w wyniku późniejszej działalności wulkanicznej; pozostały tylko młode kratery meteorytowe.

Wenus ma grubą i gęstą atmosferę, którą odkrył Michaił W. Łomonosow (1711-1765) w wyniku obserwacji przejścia planety przed tarczą Słońca 26 maja 1761 r. Składa się ona przede wszystkim z dwutlenku węgla (96%) i azotu (3,5%) z domieszkami dwutlenku siarki, tlenku węgla, argonu, neonu, chlorowodoru, fluorowodoru i pary wodnej. Temperatura atmosfery przy powierzchni sięga aż 750 kelwinów (różnica pomiędzy temperaturą dnia i nocy nie przewyższa 25 stopni), a ciśnienie wynosi około 90 barów (9 MPa), czyli jest 90 razy większe od ciśnienia atmosferycznego przy powierzchni Ziemi. Na wysokości 100 km temperatura spada do około 100 kelwinów. Tak wielkie rozgrzanie powierzchni Wenus (największe ze wszystkich powierzchni planetarnych) jest wynikiem efektu cieplarnianego, wywołanego nieprzezroczystą, gęstą warstwą obłoków, spowijających całą planetę na wysokości od około 60 do około 80 km. Przesłaniają one całkowicie powierzchnię Wenus i dlatego o jej ukształtowaniu można się było czegoś dowiedzieć dopiero dzięki badaniom radarowym z pokładu sond kosmicznych. Obłoki zwiększają znacznie albedo Wenus, które sięga prawie 75%.

Magnetyzm Wenus jest co najmniej o trzy rzędy wielkości słabszy od ziemskiego, czego przyczyny upatruje się przede wszystkim w bardzo wolnej rotacji planety; Wenus nie ma więc zauważalnego pola magnetycznego ani magnetosfery. Wenus nie ma też księżyców ani pierścieni.

Ogólne
Klasyfikacja: Planeta (skalista)

Średnica równikowa: 4.878

Średnica południkowa: 4.878

Okres obrotu: 58,65 dni

Okres obiegu: 88 dni

Masa (Ziemia=1): 0,055

Gęstość (woda=1): 5,43

Przyśpieszenie spadania: 3,8 m/s2

Szybkość ucieczki: 4,30 km/s

Nachylenie osi: 0°

Temperatura max: +427°C

Temperatura min.: -212°C

Albedo (100% refl.=1): 0.11

Księżyce: 0

Pierścienie: 0

Pierwsza planeta od Słońca. Brak atmosfery sprawia, że jej powierzchnia jest spalona i zbombardowana przez meteoryty, a wahania temperatury są wprost ogromne. Temperatura sięga tam 430°C w słońcu i -210°C w strefie cienia! Dodatkowy wpływ na temperaturę ma długi dzień i długa noc, dając dużo czasu na ogrzanie się powierzchni w słońcu i oziębienie w strefie cienia. Mała odległość od Słońca sprawia, że planeta jest trudna do obserwacji z Ziemi, nawet przez teleskop. Gołym okiem, widoczna jest tylko rano: przed wschodem słońca i wieczorem: tuż po zachodzie. Merkury objawia fazy jak Księżyc. W 1974r. sonda Mariner 10 zrobiła pierwsze szczegółowe zdjęcia, objawiając powierzchnię pokiereszowaną przez tysiące kraterów, przypominającą powierzchnię Księżyca. Ale w przeciwieństwie do naszego satelity, są tam wielkie, otwarte obszary (maria), którymi płynie lawa. Powierzchnia planety niemal całkowicie pokryta jest kraterami, których najsilniejszy atak miał miejsce w czasie formowania się Układu Słonecznego. Godny uwagi jest Równina Żaru (Caloris Basen), wielki obszar podobny do księżycowego morza wypełniony lawą w której zostały wybite nieduże, świeże kratery. Równinę otaczają koncentryczne pierścienie gór, powstałe w wyniku potężnego uderzenia. Podczas co drugiego największego zbliżenia Merkurego do Słońca równina staje się najgorętszym miejscem planety, czym zasłużyła sobie taką, a nie inną nazwę.

Struktura
Region:
Promień:
Podstawowe składniki:

Atmosfera:
?
hel (ledwie wyczuwalne, być może to tylko wiatr słoneczny)
Skorupa:
2%
skalisty krzem, metale
Płaszcz:
24%
głównie krzem, trochę metalicznego tlenu
Jądro:
74%
żelazo-niklowe (w przybliżeniu 80% całej masy)

Ponieważ Merkury jest o wiele mniejszy od Ziemi, jego niższa siła ciężkości jest tym mniej zdolna ściskać jego materię do wyższych gęstości. Dlatego niespodzianką były wyniki badań określające gęstość Merkurego na 5,43 kg/dm3. Uczeni sądzą, że 80% masy planety przypada na żelazne jądro o rozmiarze naszego księżyca. Tak wielkie jądro sprawia, że Merkury jest najbogatszym w minerały ciałem niebieskim w Układzie Słonecznym. Płaszcz planety zbudowany jest głównie z krzemu z domieszką metalicznego tlenu. Powierzchnia ma skład podobny do powierzchni ziemskiej. Mała odległość od Słońca i słaba grawitacja sprawia, że atmosfera planety jest bilion razy rzadsza od atmosfery Ziemi. Czyli praktycznie nie wyczuwalna. Są to śladowe ilości helu.

Orbita
Średnia odległość od Słońca: 57.900.000 km (0,39) AU

Peryhelium: 45.900.000 km

Aphelium: 69.700.000 km

Mimośród orbity: 0,206

Średnia prędkość obiegu: 172.410 km/h

Max prędkość obiegu: 212.480 km/h

Min. prędkość obiegu: 139.900 km/h

Nachylenie orbity: 7°

Orbita Merkurego jest nieco ekscentryczna. Jego odległość od słońca w peryhelium wynosi około 50 mln km, a aphelium 70 mln km. Obiega on Słońce w ciągu 88 dni ziemskich, wykonując przy tym pełny obrót wokół własnej osi który trwa 58,65 dni. Przy czym doba słoneczna trwa około 176 dni. Można powiedzieć że dzień na Merkurym trwa 2 lata. Nachylenie orbity do ekliptyki wynosi 7°, większą ma tylko Pluton. Żeby utrzymać się na tak niskiej orbicie Merkury musi bardzo szybko się poruszać, średni 172 tys. km/h. Dlatego nazwano go imieniem rzymskiego boga posłańca Merkury, odpowiednik grecki: Hermes. Ponieważ jego orbita jest wewnątrz

Faerûn

Faerûn [wym. Fej - RUN] jest jednym z fikcyjnych kontynentów w świecie Zapomnianych Krain - stworzonym na potrzeby gry fabularnej Dungeons & Dragons. Położony jest na planecie Abeir-Toril, stanowi zachodnią część większego superkontynentu, w którego skład wchodzą jeszcze: Kara-Tur na wschodzie i Zakhara na południu. Granice Faerûnu wyznaczają Bezdrożne Morze na zachodzie, Wielkie Morze na południu, na wschodzie stepy Kraju Hordy i rozciągające się za nimi ziemie Kara-Tur, zaś na północy wielkie lodowce. Faerûn rozciąga się na długość ponad 5600 km ze wschodu na zachód i 4000 km z północy na południe.

Faerûn stanowi centrum i serce świata Zapomnianych Krain. Tutaj krzyżują się główne szlaki handlowe, a kontynent jest ojczyzną dla wielu ras, narodów, plemion. Pod względami ekonomicznymi, technicznymi i kulturalnymi Faerûn przypomina Europę późnego średniowiecza. Zasadniczą różnicą jest jednak występowanie magii, która odgrywa ogromną rolę na całym Torilu.

Na terenie Faerûnu ludzie odmierzają czas za pomocą Kalendarza Harptosa.

Geografia

Faerûn jest podzielony na dziesiątki krajów i regionów:

* Północny zachód — Dolina Lodowego Wichru, Dzikie Pogranicze, Srebrne Marchie, Wysoki Las, Północ Wybrzeża Mieczy.

* Północ — Anauroch, Doliny, Morze Księżycowe, Pasmo, Thar, Vast.

* Północny wschód — Damara, Impiltur, Narfell, Rashemen, Thesk, Wielka Dolina, Vaasa, Ziemie Hordy.

* Zachód — Amn, Calimshan, Evereska, Lantan, Moonshae, Wyspy Nelanther, Nimbral, Tethyr, Wybrzeże Mieczy, Zachodnie Ziemie Centralne.

* Środek — Chondath, Cormyr, Hlondeth, Lśniące Równiny, Sembia, Sespech, Smocze Wybrzeże, Turmish, Wyspy Pirackie.

* Wschód — Aglarond, Altumbel, Chessenta, Mulhorand, Murghom, Thay, Thesk, Unther.

* Południowy zachód — Chult, Lapaliiya, Samarach, Tashalar, Thindol.

* Południe — Dambrath, Halruaa, Jezioro Pary, Królestwa Graniczne, Shaar, Wielka Rozpadlina.

* Południowy wschód — Durpar, Estagund, Luiren, Veldorn, Złoty Var,

* Inne regiony — Evermeet, Podmrok.

Najsłynniejsze miasta, wioski i osady w Faerûnie:

* Amkhetran
* Athkatla
* Beregost
* Broda Ulgotha
* Calimport - największe miasto Fearunu
* Candlekeep, zwane także Świecową Wieżą - największa skarbnica wiedzy i biblioteka w Faerûnie.
* Everlund
* Gullykin
* Luskan
* Menzoberranzan
* Naskhel
* Nesme
* Neverwinter
* Silverymoon
* Sundabar
* Suldanesselar
* Ust Natha
* Waterdeep
* Wrota Baldura

Historia

Historia Faerûnu rozpoczęła się z chwilą powołania przez lorda Ao uniwersum, w którego skład wszedł Toril. Po stworzeniu utrzymywała się bezczasowa nicość, a następnie ciemność i światło oddzieliły się od siebie. Ze skupionej esencji cieni wyłoniły się dwie bliźniacze boginie: Selune (światło) i Shar (ciemność). Razem stworzyły planetę Toril, jednocześnie powołując do życia Chaunteę, Matkę Ziemię. Chauntea błagała o światło, by mogła zwabić na swoją powierzchnię życie. Wtedy Selune sięgnęła poza granice przestrzeni na Plan Żywiołu Ognia i odłamała drobny odłamek samej sfery. Z tego odłamka stworzyła pierwszą gwiazdę.

Organizacje w Faerûnie

* Czarne Szpony
* Czerwoni Czarodzieje
* Dziewiątka Neverwinter
* Gildia Xanathara
* Harfiarze
* Kult Smoka
* Ogniste Noże
* Płomienna Pięść
* Pokrętny Run
* Siedem Sióstr
* Sojusz Lordów
* Zhentarimowie
* Złodzieje Cienia
* Żelazny Tron

Postacie Faerûnu

* Alusair Obarskyr
* Alustriel Silverhand
* Artemis Entreri
* Bruenor Battlehammer
* Catti-brie
* Drizzt Do'Urden
* Elminster Aumar
* Jarlaxle Baenre
* Kelben Czarnokij
* Regis
* Volothamp Geddarm
* Wulfgar

Mapa Faerûnu:
http://www.wizards.com/dn...erLarge_150.jpg